اساطیر موسیقی

در تهران متولد شد. پس از پايان تحصيلات در هنرستان موسيقي به دانشگاه موسيقي راه يافت و از اساتيد برجسته موسيقي آن زمان بهره برد و در دو رشته نوازندگي و آهنگسازي فارغ التحصيل شد. همزمان با تحصيل در دانشگاه نزد اساتيد موسيقي ايران به آموزش موسيقي مشغول بود. اساتيدش هوشنگ ظريف، علي اكبر شهنازي، احمد عبادي، نورعلي برومند، محمود كريمي، عبد اله دوامي، يوسف فروتن و سعيد هرمزي بودند. در اين زمان در اركستر ملي ايران به رهبري حسين دهلوي به عنوان نوازنده تار عضويت داشت. اجراي كنسرت در ايران و خارج از ايران، عضويت در راديو، همكاري با كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان، اجراي تكنوازي هاي بسيار و... همگي از فعاليت هاي اين دوره عليزاده بودند. گروه عارف را با همياري تعدادي از هم دانشگاهيان و موسيقي دانان جوان آن زمان راه اندازي كرد و با همكاري با گروه شيدا در بازآفريني و بازخواني آثار موسيقي ايران كارهاي بسياري انجام دادند. با راه اندازي گروه چاووش، آثار تاريخي موسيقي كشورمان اجرا شد كه در ساخت و اجراي اين آثار عليزاده سهم عمده اي داشت. سرپرستي و آهنگسازي چاووش در تعدادي از اين كارها بر عهده عليزاده بود. پس از انقلاب به منظور تحصيل و تدريس به آلمان رفت و به عنوان تز دوره آهنگسازي قطعه عصيان را ساخت. با برگشت به ايران در سال شصت و هفت به اجراي شورانگيز و تركمن پرداخت كه دريچه اي جديد به روي موسيقي ايران گشود. تكنوازي ها و همنوازي هاي وي با ارشد تهماسبي، اجراهاي بسيار در ايران و خارج از ايران، ضبط آثار، اجراي رديف ميرزاعبداله فراهاني، تدوين كتاب هاي ده قطعه براي تار كه آثارش را ارائه كرده، كتاب هاي آموزشي، كاست هاي آموزشي، تدريس تار و سه تار، كار بر روي مقام ابداعيش و اجراي كنسرت هاي داد و بيداد و ...، ساخت موسيقي فيلم كه جملگي برنده جوايزي شدند، همگي عليزاده را به عنوان پركارترين و همچنين موسيقي دان پيشرو در موسيقي ايران مطرح كرده است. كارهاي فعلي وي، اجراي كنسرت در كشورهاي مختلف به همراه محمد رضا شجريان و كيهان كلهر است.   

همچنین وی در شهریور ماه در تهران به همراه گروه خود ٬ برنامه ای را اجرا خواهد کرد.

http://soroude-mehr.blogfa.com        

آدرس وبلاگ جدید به زودی به شما ارائه خواهد شد.

تولدم روز اول مهر ماه سال یکهزارو سیصد و نوزده خورشیدی در مشهد است، در خانواده ای که پدر بزرگم (علی اکبر) صدای بسیار رسایی داشته و به زیبایی آواز می خوانده است. او از مالکین بزرگ مشهد بود و از خواندن در جمع پرهیز داشته ، گاه برای دوستان سرشناسی که به دیدارش می آمده اند می خوانده است. پدرم مهدی از صدای پر طنین و رسا برخوردار بود و در جوانی آواز خواندن را شروع می کند ولی خیلی زود در محیط بسته و سنتی به قرائت قرآن رو آورده و تا آخر عمر بر همان عقیده باقی ماند و آواز را رها کرد و در قرائت قرآن جایگاه خاصی در مشهد پیدا نمود و شاگردان زیادی برای تلاوت قرآن قرآن تربیت کردکه از جمله خود اینجانب است.

تمام وقت من از شش سالگی به خواندن قرآن با صدای خوش می گذشت . در دوازده سالگی شهره ی خاص و عام بودم و در مجامع بزرگ مذهبی و یا سیاسی آن موقع تلاوت اول برنامه با من بود. به علت توانایی در تلاوت قرآن با صدای خوش، چشم و چراغ همه اعضاء و دانش آموزان مدرسه و مردم بودم. در سال چهارم دبیرستان بر خلاف خواسته ام به دانشسرای مقدماتی رفتم و راه معلمی پیش گرفتم و از بیست سالگی به معلمی در دهات خراسان پرداختم. یک سال بعد ازدواج کردم با دختری که او هم معلم دبستان بود. همسرم خیلی با من همراه بود و با کمک او بر مشکلات مالی یک زندگی بسیار محقر پیروز شدیم.

از نوجوانی برای فراگیری گوشه های آوازی به هر دری می زدم و از هر کسی که شمه ای اطلاع داشت سئوال می کردم.  به ندرت دسترسی به رادیو پیدا می کردم تا موسیقی دلخواهم را بشنوم آن هم زمانش کوتاه بود و حاصلی نداشت ، تا اینکه در محیط شبانه روزی دانشسرا میسر شد "برنامه گلها" و برنامه "ساز تنها" را بشنوم و تمریناتم را شروع کنم . کمی بعد دبیر موسیقی مان آقای جوان نیز راهنمایی و کمک کردند. بیشترین تمرینات سازنده در دوران معلمی در خارج شهر بود که فراغتی داشتم و اغلب به کوه و صحرا می دم و تکنیک و متد را با سلیقه ی خودم تجربه و تمرین می کردم و صداهای گوناگون و تحریرها و چهچه ها را دستور کار خود قرار داده بودم.دوستم همکلاسیم (ابولحسن کریمی) از ابتدای کار معلمی سنتوری با خود آورده بود که بنوازد ، ترغیب شده مضراب دستم بگیرم و ببینم می شود زد ، بعد دیدم عجب کار مشکلی است تا دمدمه های صبح نشستم و ان قدر تمرین کردم تا توانستم آهنگی را دست و پا شکسته اجرا کنم و از آن به بعد سنتور شد یار غار من.
چندی بعد صدای سنتور جلال اخباری را از رادیو مشهد شنیدم و خوشم امد ، پیدایش کردم و با هم دوست شدیم . سازی می زد و من هم می خواندم و تمرینات آواز با ساز و فراگیری نت و نواختن صحیح سنتور را با ایشان شروع کردم.

همان ابتدای کار هم صدای سنتور مشقی ام بسیار بد بود به فکر افتادم که سنتوری بسازم. کمی نجاری می دانستم با زیر رو رو کردن تمامی کاروانسراها و چوب فروشی ها و با دادن یک انعام 5 توانی الوار پهن از چوب توت بیست ساله را پیدا کردمآن را مطابق اندازه ها بریدم . در ان زمان کسی در مشهد گوشی سنتور نمی فروخت ، مجبور شدم صد عدد میخ نمره شش بخرم و آن ها را با سوهان دستی کوچک کنم. این سنتور که دوازده خرکه بود ساخته شد و من با یک دلبستگی عجیب به این ساز ، تمرینات سنتورم را بیشتر کردم. با اینکه برای اولین بار بود چنین کاری کرده بودم و در مورد پل گذاری سنتور تجربه و اطلاعی نداشتم ولی سنتور صدای دلنشینی داشت. غیر از آن سنتور سنتورهای دیگری ساخته یا در حال ساخت داشتم که کا پل گذاری را برای موزون تر کردن صداها تا به حال ادامه داده ام و خوشبختانه به نتایج قابل توجهی هم رسیده ام . در نظر دارم در آینده کتاب یا جزوه ای درباره ی تجارب کار پل گذاری های گوناگون که روی سنتورها کرده ام همراه با نتایج آن ها منتشر کنم تا در این زمینه کار مفیدی انجام داده باشم

در سالهای بعد از چهل با هنرمندان رادیو خراسان آشنا شده بودم ولی حاضر به ضبط برنامه موسیقی نبودم . در رادیو خراسان گاه اشعار عرفانی و مذهبی و گاهی تلاوت قرآن داشتم.
سال 1345 خورشیدی به اصرار دوستم ابوالحسن کریمی برای شرکت در امتحان شورای موسیقی به اتفاق او به تهران رفتم. راهی برای نام نویسی و شرکت در امتحان پیدا کردیم. در اتاق شورا میز کنفرانس بزرگی بود و حدود 12 تا 13 نفر اعضا شورا نشسته بود ، آقای مشیر همایون شهردار رییس شورا و آقایان حسنعلی ملاح ، علی تجویدی و مختاری و دیگران بودند. گفتند بیات ترک بخوان ! من هم از مایه بلند دو سه بیتی خواندم و در مایه ی بم فرود امدم . ضربی با یک شعر هم به درخواست آقای ملاح خواندم.بعد اقای تجویدی پرسیدند تصنیف هم می خوانی ؟ چون تصنیف خواندن را دوست نداشتم و دون شان آواز خوان می دانستم ، بسیار جدی گفتم ابدا.
جوابی که بعد از یکماه از نتیجه امتحان به ما دادند این بود که فعلا رادیو بودجه ندارد که خواننده استخدام کند و فعلا رادیو نیاز به خواننده ندارد.

سال بعد به وسیله آقای دکتر شریف نژاد (که معاون رادیو خراسان بود و بسیار به من لطف داشت) قرار گذاشتیم در تابستان که ایشان در تهران هستند من هم به تهران بروم . باایشان شبی به منزل آقای حسین محبی (که اپراتور با سابقه رادیو و برنامه ی گل ها بود) رفتیم و او که دوستی نزدیکی با دکتر داشت فردای آنروز مرا همراه با یک نوار که در " سه گاه " خوانده بودم به اقای داود پیرنیا (مسئول و تهیه کننده ان زمان برنامه گلها ) معرفی کرد که همان معرفی راهگشای من به رادیو ایران و و برنامه ی گلها که منظور اصلی ام بود گردید.
با سپاس از دلسوزی های ابولحسن کریمی و محبت های دکتر شریف نژاد و یادی خوش از زنده یاد حسین محبی .

برگرفته از سایت فرهنگی دلاواز

محمدرضا شجریان                                محمدرضا لطفی

                                ناصر فرهنگفر

            حسین علیزاده                               کیهان کلهر

                                   شهرام ناظری

         پرویز مشکاتیان                                   علی اکبر مرادی

                                      پریسا

                                   حسن کسائی

                                   کامکارها

                                  داوود آزاد

برای بدست آمدن آماری دقیق از نظرات شما عزیزان ٬ تصمیم به برگزاری یک نظرسنجی sms زدیم.

به نظر شماکدام نوازنده از احساس بیشتری برخوردار است؟

۱- حسین علیزاده    کد  ۲۵۰۰۱۱

۲-محمدرضا لطفی   کد   ۲۵۰۰۱۲

۳-کیهان کلهر           کد   ۲۵۰۰۱۳

برای شرکت در نظر سنجی کد روبه روی هر کدام از گزینه ها را به شماره ی ۳۰۰۰۹۳۲۴ sms کنید.      

•   در حال حاضر امکان ارسال اس‌ام‌اس با خطوط تاليا و ايرانسل نمی باشد.
  
  

لطفی در ادامه به فعالیت گروه شیدای بانوان اشاره کرد. این گروه نیز از آبان ماه فعالیت خود را آغاز کرده است و با نظارت محمدرضا محمدرضا به تمرین مستمر مشغول است و در کنار دو گروه شیدای اصلی و شیدای بازسازی به فعالیت خود ادامه می دهد و به زودی آثاری هم منتشر خواهد کرد.

لطفی درباره ی بازگشت به ایران اذعان داشت : هر هنرمندی برای خود تحلیلی دارد و من با تحلیل خود احساس کردم باید به ایران بازگردم و هم اکنون جوانان نیاز به حمایت و برخورداری از تجربیات من دارند.

وی همچنین پیرامون پخش موسیقی از تلویزیون اضافه کرد : برای پخش زنده ی کنسرت توسط تلویزیون در سراسر ایران آماده ام و متذکر شد : سال ۷۲ اعلام کردم کهشب اول کنسرت میتواند بدون دریافت هیچ هزینه ای مستقیم از تلویزیون پخش شود. چرا که در بندرعباس و اهواز و سیستان و بلوچستان و همه جای ایران بتواند طنین انداز باشد.

لطفی درباره ی فعالیت های سالهای خارج از ایران گفت : ۳۵۰ کنسرت تکنوازی و بداهه نوازی فقط در غرب انجام دادم که هیچ کدام شبیه به دیگری نیست ٬ چراکه اگر تماشاچی نپسندد و احساس کند که من کار تکراری میکنم دیگر به اجرا در نمی آید. من همتن سر صحنه ٬ حافظ را باز میکنم و شعر را بداهه در اجرا می خوانم.

لطفی در جواب خبرنگاری درباره ی تلفیق در موسیقی ایرانی پرسید گفت : هنگامی ما اجازه تلفیق و ادغام موسیقی دو فرهنگ متفاوت را داریم که دو موسیقیدان از فرهنگ مقابل مطلع باشند و در این زمینه ٬ خود موسیقی با مشکل مواجه نیست بلکه هنرمند مسئول است.

محمدرضا لطفی با اشاره به وضعیت موسیقی در دانشگاه های کشور اظهار داشت : در حال حاضر ۶۰ دزصد اساتیدی که در زمینه ی هنر تدریس می کنند استادانی هستند که از خارج از کشور بازگشتند.

وی به جمع آوری و ردیف های حسین خان یاحقی اشاره کرد و گفت : این مجم.عه شامل ۵ ردیف است که در مراحل مختلف تصمیماتی روی آنها گرفته شده است و در نهایت کتابی از بیوگرافی ٬ خاطرات ٬ نت ها٬ عکسها و .... منتشر خواهد شد که کتابی تحلیلی و آموزشی خواهد بود .

لطفی درباره ی اعضای گروه شیدا نیز افزود : بخش عمده ای از شیدا را کامکارها تشکیل می دادند که رفته رفته به بیان شخصی خود رسیدند و از شیدا جدا شدند. در کل شیدای کنونی را ترکیبی از نوازندگان قدیم وجدید دانست و افزود : مسلما نوازندگان قدیم به به بیان خاص خود رسیده اند و به دلیل گرفتاری شاید نمی توانند در گروه باشند چرا که شرایط کار من هم به گونه ایست که نوازندگان نمی توانند در گروه دیگری فعالیت داشته باشند.

محمدرضا لطفی موسیقی کنونی ایران را جوابگوی نیاز جوانان ندانست و گفت : باید انتقال تجربه و سازندگی در حوزه ی موسیقی هر چه سریع تر اتفاق بیافتد و من تمام تلاشم در بخش آموزش ٬ انتقال تجربه هایی ست که در طی سالیان دراز در عرصه ی موسیقی کسب کرده ام به این معنا که یک سری تجربیات سینه به سینه از اساتید صاحب نام آموخته ام و حالا زمان آن رسیده است که این آموخته ها را به نسل جوان منتقل کنم.*

* برداشت شده از ماهنامه ی داخلی نامه ی شیدا